Ξανά...φοβισμένα θέλω...πάλι τρομαγμένες ελπίδες...κι ένας ήλιος εκεί ψηλά...που βιάστηκε να δύσει...πριν προλάβει να φωτίσει τα σκοτάδια...Μια πόρτα κλειστή...κι ένασς γονατισμένος λαθρεπιβάτης...που μπήκε λαθραία από την χαραμάδα...διεκδηκώντας να πάρει όσα δεν θέλεις να του δώσεις...Κι ο θόρυβος?τόσο δυνατός...τόσο εκκωφαντικός...που δεν τον αντέχεις...Αλήθεια,πως μπορεί μια κλειστή πόρτα να κάνει τόσο θόρυβο στη σιωπή της μοναξιάς??....Ματωμμένα γόνατα...και σκόρπια κομμάτια της ψυχής πεταμένα τριγύρω...Η ζωή είναι ωραία θα σου πουν...Αλήθεια???Πότε???Όταν περνάει βιαστηκά περάσει από μπροστά σου και σου κάνει το χατίρι να σου πετάξει μια ελπίδα...?...Μα όταν πέρασε από 'δω...μονάχα σφαλιστές πόρτες άφησε...και τίποτε άλλο...και τα χαμόγελα...σαν αυτά του Κραγκιόζη...Έτσι,τώρα πια αν σου πουν για μια ζωή...ξέρεις τί θα τους πεις....
Η Ζωή Του Καραγκιόζη....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου