Ζητείται Ελπίς

“Ίσως τελικά αυτό που μου στέρησες να είναι η ελπίδα. Χαμογελάω ακόμη. Χαμογελάω στον δρόμο, στους περαστικούς. Στα όνειρα. Χαμογελάω κι όταν κλαίω.

Δεν ξέχασα μα ούτε και θυμάμαι. Το χαμόγελο είναι ζωγραφισμένο στα χείλη με κόκκινο ανεξίτηλο χρώμα. Αίμα. Μου στέρησες την ελπίδα.

Αγάπες θυσιάζω. Στιγμές αφορίζω. Δεν έχω ελπίδα. Για το σήμερα. Με έστειλες πίσω κι έπειτα τόσο μπροστά. Με έχασα.

Έχασα τον δρόμο και πάλι τον είδα. Περπατάω αργά και χαμογελάω. Θλιμμένα. Αλλά δεν το ξέρουν. Είναι ανεξίτηλο αυτό το χρώμα.

Τις νύχτες σωπαίνω. Δεν τους μιλώ, δεν εξηγώ. Δεν έχω ελπίδα. Ανακατεύω στα συρτάρια τις ψυχές και βρίσκω κομμάτια ονείρου. Δεν είχα ελπίδα. Ποτέ.

Τώρα περιμένω. Με περιμένω. Στη γωνιά. Είμαι πολύ αργή. Τα φτερά ήταν βαριά. Είχες πει θα μου δάνειζες τα δικά σου. Κι έτσι τα’ κοψα. Είναι ανεξίτηλο το κόκκινο. Αίμα. Και δεν έχω πια ελπίδα.

Νυχτώνει, ξημερώνει και πάλι απ’ την αρχή. Με περιμένω. Κι έχω αργήσει. Κουράστηκα να χαμογελώ. Εξάλλου δεν ξέρουν. Κανείς δεν ξέρει. Όλοι στον κύκλο. Και ψάχνουμε σημάδια.

Ναι. Ξέρω. Τα δικά μου σβήστηκαν. Μα δεν έχω χάσει τον δρόμο. Την ελπίδα μόνο.
Δεν θέλω άλλο χαμόγελο. Κοιτάς? Μπορείς?

Άκου. Κουράστηκα. Αντίο.”