Κι έμεινα εκεί πεσμένος άγγελος,σε μιαν άσφαλτο από σκληρό τσιμέντο...Ο ήλιος έκαιγε στο προσωπό μου και τα τσακισμένα μου φτερά ανήμπορα να υψωθούν και πάλι,άφησαν σημάδια πάνω στην λάσπη που δημιούσαν τα πρωτοβρόχια ενώ οι δείκτες του ρολογιού έτρεχαν πατώντας γκάζι και προσπερνώντας τια αναμνήσεις μου που έστεκαν στο απέναντι πεζοδρόμιο να με κοιτάζουν ουρλιάζοντας οως είναι ακομα εδώ....πως,πάντα,εδώ θα είναι....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου